Recente reacties

Op deze pagina vind je een overzicht van de meest recente reacties op onze blogs.
Reactie van Stefan Mondelaers op Erkenning en excuses:
"Als er iets misloopt is het belangrijk om samen verantwoordelijkheid te nemen en met begrip voor elkaars fouten uit te zoeken wat fout ging en hoe het beter kan. Iemand de schuld geven van iets en/of excuses eisen is naar mijn mening meestal een onbewuste strategie om dat proces tegen te houden en de verantwoordelijkheid naar die persoon te schuiven die vanuit je eigen gezichtspunt de duidelijkste (of misschien zelfs enige) fout gemaakt heeft. Maar de realiteit is dat die "fout" meestal in een ganse context plaats gevonden heeft. En die persoon in zijn gedachten reeds in de problemen kwam door iets wat voorafging en dan op een "foutieve" manier reageert omdat hij geen betere uitweg meer ziet. Wat ik hier regelmatig zie: Iemand met autisme reageert ergens heftig op en iemand anders vind dat ongepast, voelt zich gekwetst en eist excuses. Maar wat als die reactie kwam omdat men die persoon zonder het te beseffen over zijn grenzen aan het duwen was en hij geen uitweg meer zag. Dat is een situatie waarin mensen met autisme heel gemakkelijk terecht komen. Men eist dan excuses van iemand omdat die iemand zijn grenzen aangeeft.terwijl het juist heel belangrijk is voor hen om hen aan te moedigen om hun grenzen eerlijk aan te geven en hen te helpen manieren te zoeken hoe dat voor jou op een wel aanvaardbare manier kan. Mijn advies: laat iemand eerst de kans om zijn kant van het verhaal duidelijk te maken. Zolang je de andere kant niet begrijpt is het gevaarlijk om te oordelen en excuses te eisen. Je kan in plaats van excuses beter om uitleg vragen. Schuld geven en excuses eisen kunnen een gevoel van onbegrip creëren en zitten als het regelmatig gebeurt heel snel in de weg om verbondenheid te kunnen opbouwen die nodig is voor de motivatie om samen dingen te kunnen doen. Een goed gesprek en samen uitzoeken wat mis liep bouwt die verbondenheid en motivatie net op. Als iets ongepast was mag dat gezegd worden, maar excuses eisen zonder eerst een goed gesprek te hebben kan voelen als een verbod om een achterliggend probleem aan te kaarten dat misschien belangrijker is dan de ongepaste uitlating op zich. En dan ben je taboes aan het creëren zonder te weten waarover je een taboe creëert. Als dat regelmatig gebeurt, kan het samenleven met elkaar op termijn heel moeilijk en zelfs onmogelijk worden omdat aan beide kanten zich emoties en frustraties kunnen gaan opstapelen die geen uitweg meer vinden"
Reactie van Sabine op De autistische sociale kater:
"Mooi blog, Daan. Voor mij heel herkenbaar en dus fijn om te lezen dat anderen ook een kater kunnen hebben na sociaal contact en welke oplossingen zij ervoor hebben gevonden! Voor mij is het net als het voorkomen van een "echte" kater: drink alleen in goed gezelschap, met mate, op een gevulde maag en na een goede nacht slaap ;-"
Reactie van Hans van der Lijcke op Te excentriek voor romantiek?:
"Fijn om te lezen Nathalie dat je nu een relatie hebt die voor jullie beide werkt. Gisteren een mooi webinar van Maarten gevolgd over de ik/ander relatie. Dat ging niet specifiek over de liefde. Maar wel over meegaan in de emotie van de ander en daar later toch anders tegenaan kijken als je alles nog eens doorneemt in je hoofd. Het is fijn als je bij de eerste emotie niet jezelf verliest. En een partner die dat respecteerd is zo fijn. Groet, Han"
Reactie van Hans van der Lijcke op De autistische sociale kater:
"Wow Daan, wat een mooie blog weer. Veel Woorden die beginnen met een W, maar als reactie weinig H's van Hans over Hoe Het Hoort. Ik denk dat ik daar al wat langer afscheid van heb genomen hoe het hoort, dat kun je ook wel aan me zien, want ik hoor bij de mensen die bij een diëtiste loopt om nog te redden wat er te redden valt. Dat vreselijke woord obesitas. Maar gelukkig snapt ze me goed dat ik dat coping-mechanisme niet zo maar op kan geven. Ja ik snoep als stimming. Mooi om de sociale kater zo te benoemen. Ik had daar nog nooit zo over nagedacht. Ik voel het helemaal dat die sociale druk je een 'teveel' aan van alles en nog wat geeft, wat daarna waarschijnlijk wel goed te vergelijken is met een kater. Ik merk ook wel dat het met het ouder worden, wat makkelijker gaat om je eigen pad te gaan. Door veel ervaringen in de sociale context en aangeleerd gedrag, vind ik het wel makkelijker om het NT-gedrag te voorspellen. En heb ik het idee dat ik net iets meer invloed heb op wat fijn voor me is. Komt misschien omdat mijn werkomgeving wat meer gericht is op hoe om te gaan met studenten in het spectrum. Ik heb in ieder geval een aantal lieve collega's die echt open staan voor wat ik ervaar. En door zelf ook attent te zijn als collega's net even dat steuntje in de rug nodig hebben, krijg je dat ook terug. Wie zaait, zal oogsten. Maar als je te moe of te overprikkeld bent om dat te kunnen doen, tja dan zal het waarschijnlijk veel katers worden. En sorry als ik er te nuchter over lijk te doen (die woordspeling moest er echt uit), ik weet dat het echt niet makkelijk is om de vele prikkels te reguleren. De maatschappij lijkt alleen maar intensiever te worden. Dank aan al die mensen die er voor strijden om meer veiligere omgevingen te creëren voor mensen met autisme. Groet, Han"
Reactie van Eileen op Sociaal naar mezelf:
"Haha dankjewel voor het delen. Hele scenarios kunnen bedenken om ook weer verder op in te gaan herken ik ook zeker. En wat fijn dat je ook het voelen hebt ontdekt. Een prima ontdekking voor in welke levensfase dan ook om mee in aanraking te komen, dus wat mij betreft niet per se af te leiden aan een midlife. Ook kunnen voelen, en daarmee naast in de geest leven ook aanwezig zijn in het lijf en het leven vind ik altijd erg waardevol en fijn als mensen het kunnen. Groet, Eilee"