Voor het eerst aandacht voor de al wat ‘oudere autisten’

Eerste informatie over autisme op televisie
18 februari 2020
Nederlandse kinderpsychiaters vergelijken Kanner en Asperger
26 februari 2020
1974

Autisme werd voor het eerst (rond 1940) beschreven bij kinderen en in de beginjaren werd het gezien als een stoornis van jonge kinderen. Pas in de jaren ’70 kwam er in Nederland aandacht voor het feit dat autisme ook voorkomt bij adolescenten en volwassenen. In mei 1974 werd in Oosterbeek het Leo Kannerhuis geopend voor jongens met autisme van boven de 14 jaar. Twee jaar later werd in Engagement, het blad van toen nog oudervereniging BBAKO, aandacht besteed aan volwassenen met autisme.

Een behandelingstehuis voor oudere autistische jongeren


  • Oosterbeek
  • Leo Kannerhuis

Op 1 mei 1974 werd in Oosterbeek in een verbouwd herenhuis een residentieel behandelingstehuis geopend voor 18 autistische jongens van 14 t/m 22 jaar.

Autisme in een later stadium van het mensenleven


  • Enagement, jaargang 3, nr. 10
  • BBAKO

Eind 1976 was het decembernummer van Engagement een themanummer over “Autisme in een later stadium van het mensenleven”. Er werd een serie van vier brieven afgedrukt waarin ouders van “oudere autistische kinderen” vertelden over hun zoon of dochter. Dit was voor het eerst dat in Nederland gevalsbeschrijvingen werden gepubliceerd van volwassenen met autisme (20-37 jaar). Er was dan ook zoveel belangstelling voor het themanummer dat de BBAKO niet aan de vraag kon voldoen en zelfs het laatste exemplaar dat bestemd was voor het eigen archief toezond na een dringende aanvraag. Vier maanden later werden in het maartnummer van 1977 nog twee van zulke ouderbrieven afgedrukt.

Judith was een 21-jarige vrouw die op 3-jarige leeftijd de diagnose autisme kreeg. Aanvankelijk reageerde ze niet als anderen contact probeerden te maken en had ze alleen aandacht voor dingen, maar al gauw ontwikkelde ze contact met anderen. Wel had ze nog perioden van soms wel een week waarin ze volledig dichtsloeg en anderen niet op leek te merken.Ze ging naar de lagere school die ze met moeite, maar zonder te blijven zitten, afmaakte. Daarna ging ze naar de huishoudschool waar ze regelmatig woede-uitbarstingen had en agressief werd. Om die reden werd ze opgenomen in een kliniek. Het werd duidelijk dat ze niet zelfstandig zou kunnen functioneren in de samenleving vooral doordat ze slordig en onhandig was: bij de afwas maakte ze niet goed schoon en droog, ze trok haar kleren verkeerd om aan en raakte fietsen kwijt. Uiteindelijk kwam ze op 19-jarige leeftijd terecht in een gezinsvervangend tehuis.

 

 

Literatuur


  • Van der Meulen, Marjo. (1974, 12 dec.). Autistisch kind op weg naar zelfstandigheid. Het Parool.